Yannis Dallas

Χαρτιά και Σάρκες

 
Τι θέλει πάλι αυτός ο ίσκιος στα ποιήματα
ο γρυλισμός και τα καπούλια αυτού του ζώου;
 
Περνά σαν σίφουνας και δεν αναγνωρίζεται
 
Άλλοτε ελάφι απ’ τα πολύκλαδα της νιότης μου
ή ταύρος σε νυχτομαχίες και σε μπλόκα
τώρα τραγέλαφος και βουκεφάλας του μυαλού μου
 
Βγάζει τη μάσκα του μα δεν αναγνωρίζεται
 
Τότε το κάθε πέρασμά του κ’ ένα ποίημα
τώρα ξερνά δαγκώνει φτύνει τα ποιήματα
 
Τα ελληνοζωικά μου λεξικά κομματιασμένα
χαρτιά και σάρκες
 
 

Paper and Flesh

 
What does this shadow want again among my poems
the growling and the buttocks of this animal?
 
It passes like a whirlwind and is not recognized
 
At times a deer from the many branches of my youth
or a bull in night battles and blockades
now the monstrosity and Bukephalos of my brain
 
It takes off its masks but is not recognized
 
Then its every passing turns into a poem
now it vomits bites and spits out poems
 
My Hellenobestial dictionary torn to shreds

of paper and flesh

Translated by Kimon Friar

Dimitra Kolliakou

Καπνοδοχοκαθαριστής ή βιβλιοπώλης. Ένα απ’ τα δύο ήθελε να γίνει όταν ήταν μικρός. Τις προτιμήσεις του μικρού Σαμ τις έκαναν γούστο οι μεγάλοι – ίσως όχι ο δικός του πατέρας, που τον θυμάται βλοσυρό κι αγέλαστο, σίγουρα πάντως οι γονείς του παιδικού του φίλου Ιβ.

Τι θα έλεγε ο Ιβ αν μπορούσε να τον δει μ’ αυτή τη στολή, αναρωτιέται και σπρώχνει κάτω απ’ την πόρτα έναν κατάλογο που διαφημίζει γυναικεία εσώρουχα.

«Κουλ, mate!» Η φωνή του Ιβ αναδύεται στο μυαλό του παιδική, γιατί δεν πρόλαβε να σπάσει.

Θα τον αναγνώριζε, άραγε, ύστερα από τόσα χρόνια ή θα βρισκόταν στην ανάγκη να του συστηθεί;

Ο Σαμ είμαι, ρε συ, δεν με θυμάσαι;

Ουδέποτε καπνοδοχοκαθαριστής –θα παραδεχόταν– και μόνο περιστασιακά βιβλιοπώλης. Στα φοιτητικά του χρόνια, για κάνα-δυο βδομάδες πριν απ’ τα Χριστούγεννα όταν στα βιβλιοπωλεία προσλαμβάνουν έκτακτους. Απολυμένος πανεπιστημιακός, νυν ταχυδρόμος και επίδοξος συγγραφέας.

«Ταχυδρόμος;» θα σάστιζε ο Ιβ. Την τελευταία δεκαετία σ’ αυτή τη χώρα έχουν κλείσει εκατοντάδες ταχυδρομεία, έχουν απολυθεί χιλιάδες ταχυδρόμοι. Ιδιωτικές εταιρείες που απασχολούν ωρομίσθιους σαν και του λόγου του ανταγωνίζονται άγρια την κρατική. 

Για την έμπνευση το κάνει –θα έλεγε ψέματα στον Ιβ–, γιατί σπρώχνοντας το καροτσάκι με τα διαφημιστικά έντυπα από πεζοδρόμιο σε πεζοδρόμιο κι από πόρτα σε πόρτα τού έρχονται διάφορες ιδέες. Σαμ και Ιβ. Ρον και Χάρι. Δυο αγόρια που έχουν εμπλακεί σε μια οικολογική περιπέτεια.

Το κάνει για τα λεφτά, για να συμπληρώνει το επίδομα ανεργίας. Επίδομα στέγης προς το παρόν δεν δικαιούται, γιατί είναι παντρεμένος και η γυναίκα του εργάζεται. Τα λεφτά είναι αισχρά, ούτε δυόμισι λίρες την ώρα, και, εννοείται, χωρίς ασφάλιση. Η Speed.of.lightMail απασχολεί μόνο παρτ-τάιμερς: Νοικοκυρές, φοιτητές, συνταξιούχους. Ελεύθερο ωράριο και καθαρός αέρας. Αυξήστε το εισόδημά σας κάνοντας τη βόλτα σας.

Διανομή της μέγιστης δυνατής ποσότητας διαφημιστικού υλικού στο χαμηλότερο δυνατό κόστος. Μόνο με εταιρείες έχει αλισβερίσι η Speed.of.lightMail και διανέμει αποκλειστικά junkmail.

Την ταξινόμηση την κάνει πάνω στο κρεβάτι του – νά πώς κρατάει τα έξοδά της μειωμένα η Speed.of.lightMail. Στρώνει πάνω στο πάπλωμα ένα παλιό σεντόνι κι απλώνει εκεί τους καταλόγους μέσα στο σκονισμένο πλαστικό τους αμπαλάζ: Αν τον έβλεπε η Νεφέλη, θα παίνευε τη νοικοκυροσύνη του. Ρούχα, καλλυντικά, ηλεκτρονικά, έπιπλα – απίστευτη σκαρταδούρα για όλα τα βαλάντια και για όλα τα είδη απελπισίας.

[Μιλήστε μου για τη βροχή (μυθιστόρημα). Θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πατάκη το 2012]

A chimneysweep or a bookseller. When he was little, he wanted to become one of the two. The grown-ups approved of little Sam’s ambitions – not his own dad perhaps, always strict and unsmiling, but certainly the parents of his best pal, Yves.

What would Yves say, if he could see him now in this uniform, he wonders as he pushes a catalogue of women’s underwear under a door.

‘Cool, mate!’ Yves’s voice resonates in his head – a child’s voice that did not have time to break.

Would Yves recognise him after all these years, or would he have to introduce himself?

It’s Sam, mate! Remember me?

Never a chimneysweep –he would confirm– and very occasionally a bookseller. In his student days, for a couple of weeks before Christmas, when bookshops take on seasonal staff. Now a sacked academic, postman and writer to be.

‘A postman?’ Yves would freak out. In the last decade, hundreds of post-offices were closed down in this country, thousands of postmen were sacked. Private companies that hire cheap hourly- paid staff like himself offer a better deal than the state service.

He’s doing it for the inspiration, he would lie to Yves. While pushing the postman’s trolley from pavement to pavement and from door to door, he comes up with brilliant ideas. Sam and Yves. Ron and Harry. Two boys who have been involved in an ecological adventure.

It’s for the money he’s doing it, to top up his unemployment benefit. For the time being, he is not entitled to housing benefit, as he is married and his wife is employed. The pay is a disgrace. Less than two and a half pounds per hour, no insurance. Speed.of.lightMail hires only part-timers: housewives, students, pensioners. Flexible working hours and fresh air. Increase your income while taking a walk.

Distributing the greatest possible amount of promotion material at the lowest possible cost. Speed.of.lightMail deals only with companies and exclusively distributes junkmail.

He does the sorting on his bed – that’s how Speed.of.lightMail keeps the expenses down. He spreads an old sheet on top of the duvet and places there the catalogues in their dusty plastic wrapping – if Nefeli could see him, she would be proud of his housekeeping. Clothes, cosmetics, electronics, furniture: incredible shit for all incomes and all types of despair.

[From Tell Me About the Rain (a novel) – to be published by Patakis Publishers in 2012]

Fereydoun Faryad

Οι Δικτάτορες
 
Οι Δικτάτορες είναι μια παλαιά ιστορία,
κουραστική, τετριμμένη, παρελθοντολογία σχεδόν.
Παρά ταύτα εκείνοι επιμένουνε
πεισματικά ότι έχουν δικαίωμα ύπαρξης
σαν απαρχαιωμένα αντικείμενα
που έχει περάσει η ημερομηνία λήξης τους.
Οι δικτάτορες είναι διαφόρων ειδών και χρωμάτων:
ο Καντάφι
ο Σαντάμ
ο Ίντι Αμίν
ο Ρομπερτ Μουγκάμπε
ο Κομαντάντε Κάστρο
ο Στάλιν
ο Χίτλερ
ο Μουσολίνι
ο Τσαουσέσκου
ο Ενβέρ Χότζα
ο Πινοσέτ
ο Παπαδόπουλος
ο Στρατηγός Φράνκο
ο Μάο
ο Σαλαζάρ
ακόμη και ο κύριος Λένιν
που έχασε την ευκαιρία λόγω καρδιακής προσβολής
κι έτσι στερήθηκε τη χαρά και τα προνόμια των δικτατόρων
έτσι γλίτωσε από το όνειδος και την ταπείνωση –
η αλήθεια είναι βέβαια ότι είχε ήδη ιδρύσει τη δικτατορία του προλεταριάτου
μερικά χρόνια πριν στη μεγάλη του φάρμα πίσω απ’ τα τείχη ενός κάστρου,
την κόκκινη τρομοκρατία, τον Ντζερζίνσκι, την Τσέκα, την ΚαΓκεΜπε αργότερα.
Μάλιστα, κύριες και κύριοι,
ακόμη και ο κύριος Λένιν…
παρά την ιδιοφυΐα του, τα σημαντικά και αυστηρά γραπτά του,
κοιμάται κατεψυγμένος, μια ωραία μούμια, τον αιώνια κόκκινο ύπνο του,
εξαίσιο ύπνο, ύπνο γεμάτο όνειρα για το μέλλον.
Οι δικτάτορες συνειδητοποιούν πάντα πολύ αργά ότι η αλλαγή είναι κοντά,
ότι οι μάζες είναι σε εγρήγορση, άγριες και αδάμαστες
κι ότι πολύ γρήγορα θα βάλουν τέλος στην ιστορία τους.

Μετάφραση από τα αγγλικά Μαρία Τσάτσου

The Dictators

Dictators are an old story,
wearisome, worn-out, almost a thing of the past.
Nonetheless they hang on
and insist they have the right to exist
like obsolete objects
far past their expiration date.
Dictators come in a variety of colors:
Kadafi
Saddam
Idi Amin
Robert Mugabe
Commandante Castro
Stalin
Hitler
Mussolini
Ceaușescu
Enver Hoxha
Pinochet
Papadopoulos
General Franco
Mao
Salazar
and even Mr. Lenin
who lost his chance due to a stroke
depriving him of dictator’s joy and privilege
depriving him of this infamy and humiliation –
though it’s true that he had already established the dictatorship of the proletariat
some years before on his big farm behind castle walls,
the red terror, Dzerzhinsky, Cheka, and then KGB.
Yes ladies and gentlemen,
even Mr. Lenin…
despite his genius, his important and rigorous writings,
kept frozen in sleep, a beautiful mummy, an eternally red sleep,
a glorious sleep, a sleep full of dreams for the future.

Dictators always realize too late that change is near,
that the masses are awake and wild and indomitable
and will very quickly put an end to their story.

Τranslated from Persian by Fereydoun Faryad and Scott King