Katerina Anghelaki-Rooke
Στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα
Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή
την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω
πώς κερδίζει πάντα αυτή
ενώ χάνουμε όλοι.
Πώς όλες οι αξίες γεννιόνται
κι επιβάλλονται πάνω σ’ αυτό που πρώτο λιώνει:
το σώμα.
Πεθαίνω μες στον νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας
ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά
ανασαίνω κι ας είμαι
σε κοντινή μακρινή απόσταση
απ’ ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει…
Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς
θα εφεύρει η ζωή
ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης
και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.
Χρωστάω τη σοφία μου στον φόβο·
πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις
τα πετάω.
Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω·
να φεύγουν τα περιττά λέω
να μπω στον ουρανό τού τίποτα
με ελάχιστα.
In the heaven of nothing with less than nothing
Through the keyhole I peep at life
I spy on it in case I understand
how is it that life always wins
while all of us lose.
How are values born
and impose themselves on what melts first: the body!
In my mind I die without a trace of disease
I live without the need of encouragement,
I breathe even though I am near and far
from what is warm, tangible, flammable…
I wonder what other combinations
life will invent
between the wound of final extinction
and the miracle of daily immortality.
I owe my wisdom to fear;
petals, sighs, nuances
I cast them away.
Earth, air, roots, I keep;
let the needless go, I say
so I can enter the heaven of nothing
with less than nothing.
