Petros Tatsopoulos
Μια δύσοσμη αδυναμία
Εάν εξαιρέσεις τον πόνο, με τον οποίο ουδέποτε εξοικειώθηκα –πέρα από μπατσάκια στα πισινά και άνευρα χαστούκια–, είμαι ανοιχτός σε κάθε ερωτική πρόσκληση, αρκεί το πρόσωπο που θα με προσκαλέσει να φοράει κιλότα και να μην κρύβει κάτω από την κιλότα του καμία ιδιομορφία. Με τις λιγοστές αυτές επιφυλάξεις, τις παλαιομοδίτικες όσο και απαραίτητες –οι καλοί λογαριασμοί, ως γνωστόν, κάνουν και τους καλούς φίλους–, διατίθεμαι να δοκιμάσω και το πιο ταπεινό μεζεδάκι από την πιατέλα της ηδονής, να σαρώσω και το τελευταίο ψίχουλο ακολασίας. Δεν γνωρίζω ηθικές αναστολές. Μονάχα φραγμούς γούστου.
Συν τω χρόνω απέκτησα και εγώ τις μικρές μου παραξενιές. Με πατημένα σήμερα τα πενήντα, με τρεις γάμους στην καμπούρα μου και με ισάριθμα διαζύγια, ορκισμένος πλέον ζωντοχήρος, είναι κάπως αργά για να τις απαρνηθώ, ακόμη και να τις περιορίσω. Δεν συγκρίνω ασφαλώς τα αθώα μου βίτσια με τις βρομιές που δεσπόζουν στα πρωτοσέλιδα και ξεχειλίζουν από τα τηλεοπτικά μας αποχωρητήρια. Μπροστά στη δική τους διαστροφή, εγώ φαντάζω κατηχητόπουλο – αν και παράδοξο κατηχητόπουλο, όχι από τα πιο πετυχημένα. Συμμερίζομαι την αποστροφή προς οιονδήποτε αιμομείκτη και οιονδήποτε κτηνοβάτη. Προφανώς και δεν δικαιούνται οι πρώτοι μερίδιο από την οικογενειακή θαλπωρή, ούτε οι δεύτεροι καταφύγιο στη στάνη. Εάν όφειλα πάντως να τους δικάσω, θα τους αναγνώριζα και κάνα-δυο ελαφρυντικά, δεν θα τους έστελνα ακοινώνητους στο απόσπασμα. Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω. Θαρραλέα κουβέντα, κρυστάλλινη. Δεν την ξεστόμισε όποιος κι όποιος.
Επιστρέφω στα δικά μου κρίματα. Με την αδυναμία μου στο ποτό δεν νομίζω ότι πρέπει εδώ να επεκταθώ – παρόλο που, δίχως αυτή την αδυναμία, δύσκολα θα έβρισκαν πρόσφορο έδαφος οι υπόλοιπες. Από καιρού εις καιρόν, το συκώτι μού χτυπάει το καμπανάκι. Έως ότου σιγήσει, φροντίζω ν’ απέχω – ώστε να επανέλθω κατόπιν δριμύτερος. Δεν διέλαθε της προσοχής μου ότι, τις ημέρες της αποχής, επιδεικνύω διαγωγή κοσμιοτάτη. Ασυζητητί το δεύτερο, κάπου κάπου και το τρίτο ποτήρι ουίσκι είναι το απαραίτητο καύσιμο για να πάρει εμπρός ο κινητήρας μου. Με το τέταρτο, αρχίζει να χάνει στροφές και με το πέμπτο – καλύτερα να μην το σκέφτομαι: με το πέμπτο σβήνει.
A Smelly Weakness
With the exception of pain, which I could never get used to –apart from smacks on the backside or a few gentle slaps across the face– I am open to every kind of sexual invitation provided that the inviting person is wearing panties and isn’t hiding anything peculiar inside the panties. With these few reservations, old-fashioned but indispensable ones –short reckoning, as they say, makes long friends– I am prepared to try even the humblest hors d’oeuvre from pleasure’s dish, to scavenge even the last crumb of debauchery. I don’t have any moral hang-ups. My only limits have to do with taste.
With the passing of time, I too acquired certain foibles. Today, having reached fifty, with three marriages round my neck and an equal number of divorces, a now sworn divorcé, it’s too late for me to deny them, even limit them. Naturally, I don’t compare my innocent vices with the filth that covers the front pages and oozes out of our TV latrines. In comparison with the perversions I seem like a choir-boy – though an odd choirboy, not one of the best. I share the disgust at incest and bestiality. It goes without saying that the former don’t deserve any hare in the family’s warmth, nor the latter any shelter in the pen. If I was to try the practitioners, I’d take into account certain extenuating circumstances, I wouldn’t send them straight into the firing squad without more ado. Let the one without sin cast the first stone. Brave words, exact ones. And not words uttered by just anyone.
To get back to my own sins. As for my weakness for drink, I don’t think I need to expand on that here –though, without this weakness, it would be hard for the others to find fertile ground. From time to time, my liver sounds a warning. And until it quiets down, I take care to abstain – so as to return even more rigorously. It hasn’t escaped my attention that during the days of abstinence, I appear to be in decent manner. No doubt the second, sometimes even the third glass of whisky appears as the necessary fuel in order for my engine to start up. With the fourth glass, it begins to race and with the fifth – I’d rather not think of it: with the fifth it cuts out.
