Vida Ognjenovic
Απιστίες (απόσπασμα)
Δεν έχω πια κουράγιο για φιλονικίες. Δεν θέλω να αμύνομαι, ούτε να φέρνω αντιρρήσεις. Το ομολογώ, μπορεί να έχουν δίκιο όσοι πιστεύουν πως αυτό που μου συμβαίνει είναι ένα είδος ελαφράς ψυχικής διαταραχής, μολονότι το αρνούμαι. Ξέρω πως ίσως θέλουν να μου τονίσουν ότι η τωρινή μου –πώς να το πω– κατάσταση είναι ευρέως γνωστή στην ιατρική, για την ακρίβεια κοινός τόπος, και ότι υπάρχει βεβαίως θεραπεία, οπότε περιμένουν να ενεργήσω αναλόγως. Μπορώ να φανταστώ τι πρέπει να περάσω ώσπου να πάρω την υπογεγραμμένη και σφραγισμένη γνωμάτευση ανάρρωσης. Πρώτα θα πρέπει να προσφερθώ οικειοθελώς στην ιατρική μηχανή που αλέθει την ανθρώπινη ψυχή και έπειτα ρυθμικά, σαν το αδράχτι που περιστρέφει τον σφόνδυλο, να δείξω διαδοχικά σε διάφορους ειδικούς τις ουλές της ψυχής μου, τα αιματώματα, τις φουσκάλες, τα εξογκώματα και τις τομές, για να τα αριθμήσουν με τη σειρά, να τα καταγράψουν με λατινικούς όρους και να τα κατατάξουν στον κατάλογο των παθήσεων. Στο τέλος, όταν τα συγκεντρώσουν όλα, θα διαγνώσουν κατά πόσο έχω περάσει στην αντίθετη πλευρά. Από αυτό θα εξαρτηθεί το είδος και η ποιότητα των επιπλέον συνεδριών, εξετάσεων και μάντρα διαλογισμού ή –καλύτερα– ακροάσεων, ανακρίσεων και ερευνών. Φυσικά θα πρέπει να τους κάνω εκτενείς περιγραφές και να υποκριθώ όσον αφορά τις λεπτομέρειες αρχικά των συμπτωμάτων και κατόπιν των συνεπειών και στο τέλος να απαντήσω σε εξειδικευμένα τεστ και υποερωτήματα σχετικά με τη λεπτότητα και την ιδιαιτερότητα της περίπτωσής μου. Για ώρες θα τους οδηγώ, ακολουθώντας τις συμβουλές τους, στις πιο κρυφές οδούς της ζωής μου, θυμίζοντάς τους πώς ξεκίνησε αυτό που νιώθω τώρα, σε τι αντέδρασα παρορμητικά, τι υπέφερα, θεωρώντας το αναπόφευκτο πλήγμα, τι αισθάνθηκα αρχικά, και αν έχει συμβεί σε κανέναν άλλο στην οικογένεια κάτι παρόμοιο, ή αν φαντάζομαι ότι αυτό είναι το σύνηθες, κατά τη γνώμη μου, έτσι που δεν αξίζει τον κόπο να αναφερόμαστε καν στο ιστορικό σωτηρίας τους.
Μετάφραση Μαρία Κεσίνη
I do not have the guts for any more quarrelling. I do not want to defend myself anymore or to object. I have to admit it, that those who believe that what is happening to me is a kind of slight mental disorder, may be right, although I keep denying it. I know that, perhaps, they want to point out to me emphatically that my present –how shall I say- condition is widely known in medicine, to be exact, it is common ground, and assuredly there is a therapy for it; it is therefore understandable that they are expecting me to act accordingly. I can imagine what I have to go through in order to get the certificate of convalescence signed and stamped. First, I will have to offer myself of my own accord to the medical machine which grinds the human soul, and then, rhythmically, like the spindle which turns the loom, I will have to show to various specialists, one after the other, the scars of my soul, the bruises, the blisters, the tumors and the slashes, so that they can enumerate each one of them and make an inventory of them, write them down according to the Latin terminology, and enter them in the registry of pathological cases. Eventually, when everything has been mustered, they will diagnose to what extent I have passed to the opposite side. From this will depend the type and the quality of further sessions, tests and mandras of meditation –or, to be more exact- of hearings, interrogations, and investigations. Naturally, I shall have to provide them with lengthy descriptions and to sham as regard the details, first of the symptoms, and then of the consequences, and in the end I shall have to answer specific tests and elaborate sub-questions which will be pertinent to the delicate nature and the specificity of my case. For long hours I shall be leading them, following their admonitions to the most secluded paths of my life, reminding them how what I feel now got started, what caused my totally impulsive reaction, what I went through considering this an unavoidable blow, what were my initial feelings, and if anything similar has happened to anybody else in my family, or if I figure out that this is the regular way of things, in my opinion, in which case it is not worth while to envisage the history of their salvation.
Translated from Greek by Maria Tsatsou
